Zitten we gevangen in het onderwijssysteem? En als we dan gevangen zitten, waarin zitten we dan gevangen? In onze eigen gedachten?
Wie zichzelf vragen stelt, kan aan zijn eigen vooronderstellingen ontsnappen. Daarin is Socrates ons voorgegaan. Als een horzel die de elite lastig valt en als een vroedvrouw die anderen aan de woorden helpt waarmee gedachten geboren kunnen worden.
Een moderne variant op Plato’s grotmythe: ontsnappen uit een gevangenisbusje.
(Met dank aan Martijn van Hese, Karin Klomp en Rijnbrink.)
Wat een prachtig creatief en veelzeggend filmpje. Bedankt Jan, ik zou er graag een keer met je over door praten. Je stelt een hele interessante vraag over het in gang zetten van een mentaliteitsverandering en of dit een persoonlijke vraag kan zijn aan mij of aan het systeem. Je stelt deze vraag in vrijheid, en niet in gevangenschap..ik heb het gevoel daar druk mee te zijn in het onderwijs, om samen met docenten én studenten te denken en te praten over dat ze een keuze hebben en vrij zijn en mogen zijn in hun hoofd..en dat valt nog niet mee.
Hartelijke groet-Jac
Dank voor je complimenten, Jac.
Ja, het is een interessante vraag. Ook een gecompliceerde vraag.
Mensen die zeggen dat wij zelf ‘het systeem’ zijn, hebben op een bepaalde manier gelijk, maar negeren op een bepaalde manier ook de druk die uitgaat van impliciete verwachtingen, laat staan de druk die uitgaat van bestaande overlegstructuren en formele beslissingsbevoegdheden.
Maar het is, denk ik, zoals Remco Campert schrijft:
Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden
zoals storm met zacht geritsel in de tuin
(…)
jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet
en dan die vraag aan een ander stellen.